Waar wacht je nog op?

Toen Cameco de beslissing nam om de productie in McArthur River te stoppen, ging de markt in één beweging van een overschot naar een tekort.

De spotprijs knalde vlotjes 30% hoger, maar een deel van deze stijging werd inmiddels weer gecorrigeerd.

Het momentum is er wat uit.

Om dit goed te begrijpen, moet je weten dat de uraniummarkt bestaat uit lange termijn contracten.

De spotprijs is niet zo heel relevant aangezien de meeste energieproducenten volumes en prijzen vastleggen in langlopende contracten.

De komende 5 jaar zullen echter 70% van deze contracten aan hernieuwing toe zijn.

Als je vandaag uranium produceert aan $30 of $40 per pond, dan lijkt het me vrij evident dat je je productie niet gaat vastklikken voor de lange termijn tegen $25.

In dat geval is het slimmer om je mijn dicht te doen en te wachten op betere tijden.

Het tekort aan uranium dat we mogelijk dit jaar al zien, zal op die manier alleen maar toenemen.

De grote kostprijs van een kerncentrale zit in de bouw ervan. De aankoop van grondstoffen (uranium), maakt maar een klein percentage uit van de uiteindelijke energieprijs.

Jezelf verzekeren van een betrouwbare voorraad aan uranium, is dan ook vrij cruciaal.

In een markt waar tekorten dreigen, kan vroeg of laat paniek uitbreken bij de kopers.

Kerncentrales zijn dan ook bijna verplicht om de mijnbedrijven een degelijke prijs te bieden voor hun productie, zoniet zorgen ze voor hun eigen tekorten.

Amir Adnani vroeg zich tijdens een panel op de Vancouver Resource Investment Conference af waar beleggers eigenlijk nog op wachten. Tot uranium gratis is?

Aan de huidige prijzen koop je toekomstige waarde voor een appel en een ei.

Het gat tussen de waarde van iets en de prijs ervan, was zelden groter dan hetgeen we nu meemaken met uranium.

Eindspel
 

Maarten