Verliezen op korte termijn om te winnen op lange termijn

Als NBA-fan ben ik geweldig gecharmeerd door het Amerikaanse systeem van de draft.

In het kort komt het er op neer dat de slechtere basketbalteams betere kansen krijgen om jonge, beloftevolle spelers te recruteren.

Stel je maar eens voor dat je zo het geluk hebt om Lebron James te draften bijvoorbeeld!

Door dit systeem wordt het speelveld een beetje gelijker en de invloed van de rijkere organisaties een heel stuk minder.

De toekomst van een club wordt voor een groot stuk bepaald tijdens de draft.

Een goede plaats in deze “loterij”, is zelfs zo belangrijk dat teams soms bewust matchen verliezen om een betere uitgangspositie te krijgen.

En hier verschijnt Sam Hinkie op het toneel.

Hinkie werd enkele jaren geleden door de Philadelphia 76’ers aangetrokken om het team weer op de rails te krijgen.

Hij ging nadenken over het ontwikkelen van een “edge”.

Hoe kan je een competitief voordeel opbouwen ten opzichte van de concurrentie?

Voor Hinkie bestond die edge in het denken op lange termijn.

Iedereen wil de volgende wedstrijd winnnen en op korte termijn beter worden, maar wat als je de korte termijn nu ééns straal negeert?

Wat als je bereid bent om enkele jaren te verliezen zodat je tijdens de draft betere kansen krijgt om topspelers aan te trekken?

Niet één seizoen bewust verliezen, maar meerdere seizoenen.

Dat is wat de Sixers gingen doen.

Ieder jaar aan het einde van het seizoen kregen ze daardoor een uitstekende uitgangspositie in de draft.

Diverse topspelers werden aangetrokken en de Sixers werden plots heel erg goed.

Waar men in het vorige seizoen amper 28 wedstrijden won, werden dit er vorig jaar al 52.

Bovendien bereikte de Sixers de kwart-finale van de play-offs.

Vriend en vijand is het er over ééns dat dit jonge team alleen maar kan groeien en mogelijk zelfs een titel kan winnen in de komende jaren.

En dat allemaal omdat de Sixers op lange termijn gingen denken.

Je vraagt je misschien af waarom het verhaal van de Sixers relevant is voor jou als belegger, maar de gelijkenissen zijn enorm.

Beleggers zijn -net zoals sportclubs- overwegend gefocust op de korte termijn. De aandelen die ze kopen, moeten meteen stijgen.

Ik merk dat bijvoorbeeld aan de complete desinteresse voor de uraniumsector.

Over de analyse is eigenlijk iedereen het wel eens.

De vraag naar uranium stijgt, het aanbod krimpt en de markt evolueert vroeg of laat naar een tekort.

De uraniumprijs is in zo’n geval gedoemd om veel en veel hoger te gaan. Tijdens de vorige uraniumschaarste ging de prijs maal vijftien.

Waarom investeert niet iedere belegger in uranium dan? Omdat het misschien nog wel 2 of 3 jaar kan duren vooraleer dit tekort zich effectief manifesteert. (ik denk dat het zo lang niet zal duren, maar dat is nu even niet belangrijk).

Beleggers moeten misschien eerst wat geduld oefenen vooraleer de mijnaandelen aan een epische opmars beginnen en daarom richten ze maar het vizier op aandelen die het NU reeds goed doen.

Als je écht wil scoren, moet je echter -net zoals de Sixers- bereid zijn om op korte termijn te verliezen om op langere termijn met kop en schouders boven de rest uit te steken.

Eindspel
 

Maarten