Goudmijnen waren de voorbije 80 jaar NOOIT GOEDKOPER dan nu!

Mijn portefeuille noteert 18% in de min voor het huidige beursjaar.

In 2016 ging ik er 155,6% op vooruit, en vorig jaar 25,7% (al kreeg ik toen behoorlijk wat hulp van de crypto’s).

Mijn portefeuille zit momenteel tot aan de nok gevuld met mijnaandelen.

Goud, zilver en uranium.

Ondanks het belabberde jaar dat ik ervaar, ben ik eigenlijk behoorlijk enthousiast voor mijn portefeuille.

Als rasechte contrarian zijn de huidige koersen “a dream come true”.

Vergeleken met de goudprijs waren mijnaandelen nooit goedkoper dan vandaag.

Onderstaande grafiek toont dat mooi aan.

BGMI

Laat me dat even herhalen zodat het goed doordringt: goudmijnen waren de afgelopen 80 jaar nooit goedkoper dan vandaag.

NOOIT GOEDKOPER!

Dit zijn de momenten waar je als belegger voor leeft. Dit zijn de opportuniteiten die bepalen of je op vervroegd pensioen kan.

En wees maar zeker dat ik dit moment niet aan me voorbij zal laten gaan!

“Daar is Maarten weer met zijn unieke kans in de goudmijnen”, hoor ik je denken.

Wel, sta me toe om even een stukje te citeren uit de nieuwsbrief die ik je begin 2016 stuurde:

“Mijnaandelen zijn belachelijk goedkoop, zitten waarschijnlijk in een nieuwe bull-market en de komende correctie geeft je een low risk entry voor de komende 3-5 jaar.

Ik kan je niet vertellen hoe groots dit moment is. Hoe bepalend dit zal zijn voor mijn (en jouw) rendement in de komende jaren.

Dit is die éne beslissing die het verschil kan maken.

Grijp je deze kans of laat je ze liggen?”

Ik heb die kans gegrepen en dat jaar mijn portefeuille 155,6% zien stijgen.

Heb jij die gigantische rally indertijd aan je voorbij laten gaan?

Geen probleem, hier komt je tweede kans 🙂

Je kan hier via Live Video Updates meekijken hoe ik 200.000 euro van mijn eigen centen investeer op de beurs.

 

Zo laag zijn de waarderingen binnen de uraniumsector

Over timing kan je discussiëren maar ik zal wel niemand shockeren als ik zeg dat dit niet het beste moment is om een uraniumbedrijf naar de beurs te brengen.

De Kazachen hebben echter andere ideeën en brengen 25% van Kazatamprom naar de markt.

Kazachstan is op korte tijd uitgegroeid tot de absolute wereldleider in uranium en blijkbaar willen ze die positie nu verzilveren.

Ze hebben daar dringend geld nodig, zeker?

Of zou er iets anders aan de hand zijn?

Misschien voorzien ze steeds meer moeilijkheden om de uraniumproductie op het huidige niveau te houden?

Lijkt me helemaal niet gek aangezien ze werken met in-situ leaching, een proces dat gelijkenissen toont met fracking.

Anyway, de IPO maakt in ieder geval duidelijk hoe goedkoop uraniumaandelen momenteel zijn.

Volgens Travis McPherson van NexGen Energy (ticker NXE) wordt Kazatamprom gewaardeerd aan $14 miljard.

McPherson merkt via Twitter op dat Kazatamprom 26 miljoen pond aan uranium zal produceren.

NexGen zal, eens in productie, gelijkaardige productieniveaus halen.

Bovendien zal men het een stuk goedkoper uit de grond halen, blijft er veel exploratiepotentieel aanwezig en ligt de mijn in Canada.

Als je dit allemaal in overweging neemt, kan je McPherson wel begrijpen als hij jammert over de ultralage waardering van zijn aandelen.

Zakenbankiers plakken $14 miljard op Kazatamprom terwijl NexGen op de beurs het met minder dan $700 miljoen moet stellen.

Dikke vette disclaimer: ik bezit (heel veel) aandelen NexGen.

 

Vanguard luidt de bodembel

Ik zocht naar een goede manier om aan te tonen hoe negatief het sentiment voor de edelmetalen momenteel is, maar het is moeilijk om er één datapuntje uit te pikken.

Ik zou kunnen beginnen met dit artikel van Bloomberg:

Bloomberg on gold

Hedge funds hebben momenteel de grootste shortpositie in goud sinds 2006.

Ook de nieuwsbrief van Steve Sjuggerud die gisteren in mijn mailbox viel, maakt het één en ander duidelijk:

Sjuggerud

Ik quote: My friend Jason Goepfert of SentimenTrader.com – who does the best work of anyone I know on analyzing investor sentiment – recently wrote that sentiment among precious metals today is “among the worst since 1990.”

He also pointed out that “money managers are the 2nd-most negative on gold since 2006. The only time they were (slightly) less positive [was] a few weeks in late 2015/early 2016, right before the metal jumped 30% over the next six months.”

Maar het meest tekenend vind ik de beslissing van Vanguard om het Precious Metals and Mining Fund om te dopen in Vanguard Global Capital Cyclus Fund.

Het gaat hier trouwens over meer dan een simpele naamswijziging. Ook de portefeuille wordt omgegooid waardoor het fonds een bredere invulling krijgt.

In de praktijk komt het erop neer dat je op de bodem van de markt goudmijnen dumpt.

We hebben dat al eens gezien de voorbije maanden bij Global X Uranium (URA). 

Daar werd de positie in uraniummijnen afgebouwd ten voordele van bedrijven die zijdelings iets te maken hadden met de nucleaire sector.

Bij URA bleek het een contra-indicator van jewelste. De timing om het roer om te gooien, kan wel eens de geschiedenis ingaan als de bodembel voor uranium.

Net zoals Vanguard diezelfde bel nu luidt voor de edelmetalen.

Wat koop je nu best?

Naar het sentiment moet je niet zien, dat is overal even negatief.

Ik zou eerder kijken naar waar voor je geld.

En je krijgt vandaag het meeste bang voor je buck met zilver en platina.

Fysiek.

Beide edelmetalen waren zelden goedkoper dan vandaag.

Het neerwaarts potentieel lijkt me eerder miniem en wie nu koopt, heeft de komende jaren wel iets te verwachten qua prijsevolutie.

Een buitenkansje.

Al weet ik uit ervaring dat de meeste beleggers dit soort opportuniteiten gewoonlijk missen.

De meeste beleggers staan dan wel te roepen dat ze contrarian zijn, maar als het ééns zover is om tegen de massa in te gaan, staren ze besluiteloos naar hun scherm.

“Ik wacht wel tot er meer zekerheid is”, hoor je ze dan argumenteren. Alsof beleggen je ooit die zekerheid biedt.

Ze zullen het spel nooit leren. Ik probeer het beleggers al 20 jaar duidelijk te maken, maar de grote hoop is gedoemd om dezelfde fouten te blijven herhalen.

Koop hier je zilver

Koop hier je platina

 

Dit fonds wil 5% van de jaarlijkse uraniumproductie opkopen

Als het lijkt alsof ik maar blijf door gaan over uranium, dan is dat omdat er steeds meer positieve ontwikkelingen naar buiten komen.

Ontwikkelingen die mijn thesis over een aanbodtekort onderstrepen, en zelfs versterken.

Zo hoorde ik bijvoorbeeld de Leigh Curyer, CEO van Nexgen Energy, zeggen dat je géén 1 miljoen pond aan uranium kan kopen zonder de prijs 25% hoger te zetten.

Ter referentie: 1 miljoen pond heeft aan de huidige prijs een waarde van $23 miljoen.

Uranium Participation Corp, een fonds dat investeert in uranium, gaat deze uitspraak nu in de praktijk testen.

Er werd $23 miljoen vers kapitaal opgehaald om meer uranium te stockeren.

Benieuwd wat dit met de prijs gaat doen?

Wat dacht je dan van het volgende bericht:

Yellow Cake

Peter Bacchus, een voormalige investeringsbankier, wil $160 tot $200 miljoen ophalen om te investeren in uranium.

Hij heeft een deal met Kazatomprom om 25% van de productie af te nemen.

Dat is opnieuw 5% van de wereldproductie die van de markt wordt gehaald.

Stel jezelf even de volgende vraag: als $23 miljoen extra vraag voldoende is om de koers 25% hoger te duwen, wat zal $160 miljoen extra vraag dan doen met de prijs?

Dit komt bovenop de eerdere productiebeperkingen die Kazatomprom reeds aankondigde en de diverse mijnsluitingen die vanuit de sector reeds werden aangekondigd.

Beleggers hebben in ieder geval genoeg gezien en duwden de koersen van uraniummijnen fors hoger in de voorbije dagen.

Mijn favoriete uraniummijnen bespreek ik hier in deze video

 

Verliezen op korte termijn om te winnen op lange termijn

Als NBA-fan ben ik geweldig gecharmeerd door het Amerikaanse systeem van de draft.

In het kort komt het er op neer dat de slechtere basketbalteams betere kansen krijgen om jonge, beloftevolle spelers te recruteren.

Stel je maar eens voor dat je zo het geluk hebt om Lebron James te draften bijvoorbeeld!

Door dit systeem wordt het speelveld een beetje gelijker en de invloed van de rijkere organisaties een heel stuk minder.

De toekomst van een club wordt voor een groot stuk bepaald tijdens de draft.

Een goede plaats in deze “loterij”, is zelfs zo belangrijk dat teams soms bewust matchen verliezen om een betere uitgangspositie te krijgen.

En hier verschijnt Sam Hinkie op het toneel.

Hinkie werd enkele jaren geleden door de Philadelphia 76’ers aangetrokken om het team weer op de rails te krijgen.

Hij ging nadenken over het ontwikkelen van een “edge”.

Hoe kan je een competitief voordeel opbouwen ten opzichte van de concurrentie?

Voor Hinkie bestond die edge in het denken op lange termijn.

Iedereen wil de volgende wedstrijd winnnen en op korte termijn beter worden, maar wat als je de korte termijn nu ééns straal negeert?

Wat als je bereid bent om enkele jaren te verliezen zodat je tijdens de draft betere kansen krijgt om topspelers aan te trekken?

Niet één seizoen bewust verliezen, maar meerdere seizoenen.

Dat is wat de Sixers gingen doen.

Ieder jaar aan het einde van het seizoen kregen ze daardoor een uitstekende uitgangspositie in de draft.

Diverse topspelers werden aangetrokken en de Sixers werden plots heel erg goed.

Waar men in het vorige seizoen amper 28 wedstrijden won, werden dit er vorig jaar al 52.

Bovendien bereikte de Sixers de kwart-finale van de play-offs.

Vriend en vijand is het er over ééns dat dit jonge team alleen maar kan groeien en mogelijk zelfs een titel kan winnen in de komende jaren.

En dat allemaal omdat de Sixers op lange termijn gingen denken.

Je vraagt je misschien af waarom het verhaal van de Sixers relevant is voor jou als belegger, maar de gelijkenissen zijn enorm.

Beleggers zijn -net zoals sportclubs- overwegend gefocust op de korte termijn. De aandelen die ze kopen, moeten meteen stijgen.

Ik merk dat bijvoorbeeld aan de complete desinteresse voor de uraniumsector.

Over de analyse is eigenlijk iedereen het wel eens.

De vraag naar uranium stijgt, het aanbod krimpt en de markt evolueert vroeg of laat naar een tekort.

De uraniumprijs is in zo’n geval gedoemd om veel en veel hoger te gaan. Tijdens de vorige uraniumschaarste ging de prijs maal vijftien.

Waarom investeert niet iedere belegger in uranium dan? Omdat het misschien nog wel 2 of 3 jaar kan duren vooraleer dit tekort zich effectief manifesteert. (ik denk dat het zo lang niet zal duren, maar dat is nu even niet belangrijk).

Beleggers moeten misschien eerst wat geduld oefenen vooraleer de mijnaandelen aan een epische opmars beginnen en daarom richten ze maar het vizier op aandelen die het NU reeds goed doen.

Als je écht wil scoren, moet je echter -net zoals de Sixers- bereid zijn om op korte termijn te verliezen om op langere termijn met kop en schouders boven de rest uit te steken.

 

Uranium productie daalt, tekorten stijgen

De productie van uranium piekte in 2016 op 162 miljoen pond om vervolgens te dalen naar 154 milljoen pond in 2017.

Na de productiebeperkingen van Kazachstan en Cameco wordt voor 2018 een productie van 141 miljoen pond uranium verwacht.

Dit terwijl de jaarlijkse vraag naar uranium vanuit kernenergie goed is voor 194 miljoen pond!

De markt kampt dus nu reeds met een aanzienlijk tekort.

Een tekort dat tot op heden kon opgevangen worden met de bestaande voorraden.

Maar voorraden slinken. Het is gewoon een kwestie van tijd.

De tekorten in uranium zullen vroeg of laat leiden tot fenomenale koersstijgingen.

Daar durf ik mijn klok op gelijk te zetten.

Uranium is één van de grootste opportuniteiten die ik zag.

Ongeveer 10% van de wereldwijde elektriciteitsproductie komt van kernenergie en deze markt groeit jaarlijks met 3% tot 5%.

De tekorten zullen alleen maar groter worden.

Bedenk dan even dat alle beursgenoteerde uraniummijnen momenteel een gezamenlijke waarde van $6 tot $7 miljard hebben.

$6 tot $7 miljard … terwijl dit de basisgrondstof is voor 10% van de wereldwijde elektriciteit!

(Dit terwijl ExxonMobile alleen al gewaardeerd wordt op $317 miljard…)

 

Zelden een belegging met meer potentieel gezien

Ik moet zeggen dat ik zelden een belegging zag met een betere risk/return-verhouding dan uranium vandaag.

De koersdalingen van de voorbije dagen beschouw ik als een geschenk uit de hemel en ik breid mijn posities rustig verder uit.

Als belegger heb je maar een paar trades zoals deze nodig om een klein fortuin te veranderen in een groot fortuin.

Het is een assymetrische belegging, en ééntje die we waarschijnlijk niet zo heel vaak meer zullen tegenkomen.

Even ter opfrissing: de uraniumprijs is sinds 2007 gedaald van $136 per pond naar minder dan $20.

Met de mijnaandelen is het nog erger gesteld. Deze daalden gemiddeld met meer dan 90%.

Waar er vroeger nog meer dan 500 uraniummijnen actief waren, zijn er dat vandaag minder dan 40.

De meeste grondstoffen hebben enkele moeilijke jaren achter de rug, uranium is daarop geen uitzondering.

Al moeten we stellen dat de neergang in uranium een heel stuk groter was.

Twee factoren droegen hieraan bij.

Enerzijds was er natuurlijk de kernramp in Fukushima waardoor de Japanse kerncentrales tijdelijk uit roulatie werden genomen.

Nu moet je weten dat een kerncentrale gewoonlijk voor 2 à 3 jaar aan uraniumvoorraden aanhoudt.

Deze Japanse voorraden werden op de markt gedumpt, hetgeen de koersdaling versterkte.

Het goede nieuws is wel dat deze kerncentrales langzaam weer heropgestart worden.

Anderzijds was er de opmars van Kazachstan aan de aanbodzijde.

Waar Kazachstan in 2007 6.637 ton uranium produceerde, nam dit toe tot 24.575 ton vorig jaar.

Kazachstan heeft inmiddels een marktaandeel van 39%.

Kazachstan was de voorbije jaren heel hard gefocust op het opbouwen van marktaandeel, maar nu men deze positie heeft veroverd, komt de focus meer op de prijs te liggen.

De overheid wil namelijk staatsbedrijf Kazatomprom later dit jaar naar de beurs brengen en als je een goede prijs wil voor je belang, heb je een hogere uraniumprijs nodig.

Het bedrijf kondigde begin 2017 reeds een productiecut van 10% aan en koppelde daar eind vorig jaar een verdere cut van 20% aan.

Bovendien zal Kazatomprom via een Zwitsers dochterbedrijf actief gaan handelen in uranium.

De bedoeling is hier dat een deel van de productie van de markt wordt gehouden waardoor het aanbod verder beperkt kan worden.

Kazachstan wil hogere prijzen. Aanwijzingen zat.

Waarom is het tot op heden nog niet gelukt?

Kazatomprom sneed immers diep in de productie en Cameco deed hetzelfde door Mc Arthur River lam te leggen.

De oorzaak moet gezocht worden in de bestaande uraniumvoorraden.

Het is een beetje koffiedik hoe groot deze voorraden precies zijn. Bedrijven en overheden doen daar om veiligheidsredenen namelijk geen uitspraken over.

Punt is wel dat die voorraden de voorbije jaren stevig afgebouwd werden.

De vraag naar uranium overtreft namelijk de productie en het lijkt dan ook een kwestie van tijd vooraleer die voorraden uitgeput raken.

Hoeveel tijd? Dat is de hamvraag.

Sommige waarnemers menen dat we vrij dichtbij cruciale niveaus zitten, maar in het slechtste geval moet je misschien één of twee jaar langer geduld hebben.

Dat en een nieuwe Fukushima is het enige dat een enorme rally van uranium nog in de weg kan staan.

Tegenover dat berekende risico staat een upside van honderden zoniet duizenden procenten.

Dat klinkt een beetje ongeloofwaardig, maar vergeet niet de opmerkingen van Rick Rule en Doug Casey.

Beide beleggers verdienden een fortuin tijdens de vorige uraniumcyclus.

Rule kocht in 2000 vijf uraniummijnen en de minste deed 2.200%.

En van Doug Casey weten we dat hij 10.000% rendement(dat is maal 100) scoorde met zijn investering in Paladin Energy.

PS. Ik publiceer 2-3x in de week een nieuwsbrief die momenteel gelezen wordt door 54.555 beleggers.

Ik vertel je hoe ik mijn eigen centen investeer, en ben open over zowel mijn winnaars als mijn verliezers.

Klik hier om je in te schrijven
 

Het zijn de Russen weer geweest

Het zit er de voorbije weken weer bovenarms op met Rusland.

Het Verenigd Koninkrijk beschudigt de Russische regering van vergiftiging van de Russische spion Sergei Skripal.

Eigenlijk moet ik zeggen Britse spion want Skripal werkte voor Britse geheime dienst en werd hiervoor in Rusland tot 13 jaar cel veroordeeld.

Skripal kwam echter na 4 jaar weer vrij door een “spionnenruil”.

Toen Skripal begin deze maand vergiftigd werd met het zenuwgas Novichok werd dan ook meteen in de richting van Rusland gekeken.

Bewijzen zijn er echter niet maar voor Theresa May was het “zeer waarschijnlijk” dat de Russen erachter zitten.

Vladimir Putin zou hiervoor persoonlijk de opdracht hebben gegeven als je de politici mag geloven.

Theresa May kreeg dan ook meteen bijval van andere landen en kondigde prompt sancties aan.

Nogmaals, bewijzen zijn er niet, maar die zijn er eigenlijk zelden.

Rusland werd ook beschuldigd van MH17, maar ook daarvan moeten we de bewijzen nog te zien krijgen.

Opmerkelijk genoeg laait het conflict met Rusland weer op nadat Putin nieuwe kernraketten presenteerde.

Raketten die vrijwel iedere plek op aarde kunnen treffen en niet neergehaald kunnen worden door een raketafweersysteem.

Bon, waarom vertel ik je dit allemaal?

Wel, een kleine 20% van de Amerikaanse energieproductie komt uit kernenergie.

Om deze energie te produceren, is de VS afhankelijk van de import van uranium.

Maar liefst 40% moet geïmporteerd worden uit Rusland-gezinde landen (Kazachstan, Oezbekistan en Rusland zelf)

Vanuit de regering Trump zijn er recent echter signalen dat men maatregelen wil nemen op de bevoorrading van uranium veilig te stellen.

Er is namelijk uranium zat in zowel Canada als de VS, alleen kan het tegen de huidige prijzen niet economisch geproduceerd worden.

Als je zeker wil zijn van voldoende productie, moet je dus actie ondernemen om deze sector te ondersteunen.

Trump deed dit eerder ook al met de staalsector.

Het zou natuurlijk een enorme boost zijn voor de uraniummijnen.

Ook aan de vraagzijde krijgen we steeds meer positieve signalen. Vannacht besliste bijvoorbeeld een rechter dat sommige Japanse kerncentrales herstart mogen worden.

Het is een kwestie van tijd vooraleer de markt evolueert van een overschot van uranium naar een tekort.

PS. Ik publiceer 2-3x in de week een nieuwsbrief die momenteel gelezen wordt door 54.555 beleggers.

Ik vertel je hoe ik mijn eigen centen investeer, en ben open over zowel mijn winnaars als mijn verliezers.

Klik hier om je in te schrijven
 

Cameco wordt plots koper van uranium

Cameco mag dan wel de productie van uranium gestopt hebben op McArthur River, het bedrijf heeft zich wel geëngageerd om bepaalde volumes te leveren aan kerncentrales.

Zo moet het mijnbedrijf dit jaar 26 miljoen pond aan uranium leveren terwijl men slechts 13,8 miljoen pond zal produceren.

Het verschil zal Cameco aanschaffen via de spotmarkt waardoor de prijs uiteraard zal stijgen.

Volgens Palisade Research kan Cameco het uranium goedkoper krijgen via de spotmarkt dan het kost aan productie.

Die 13,8 miljoen pond die Cameco uit de markt moet halen, zal wel degelijk een effect hebben op de prijs.

De totale spotmarkt is immers maar 65 miljoen pond groot!

Een prijsstijging speelt het bedrijf perfect in de kaart.

In de periode 2020-2021 vervallen immers heel wat lange termijn contracten en een hogere spotprijs komt dan goed uit.

PS. Ik beheer een portefeuille met echt geld en laat geïnteresseerden via live video updates over mijn schouder meekijken.

Je krijgt toegang tot mijn watch-list waardoor je steeds een overzicht hebt van mijn favoriete aandelen en steeds weet waar de kansen in de markt liggen.

En ik stuur je een trade alert telkens wanneer ik wijzigingen aanbreng in mijn portefeuille.

Als het je interesseert, vind je hier meer info
 

Waar wacht je nog op?

Toen Cameco de beslissing nam om de productie in McArthur River te stoppen, ging de markt in één beweging van een overschot naar een tekort.

De spotprijs knalde vlotjes 30% hoger, maar een deel van deze stijging werd inmiddels weer gecorrigeerd.

Het momentum is er wat uit.

Om dit goed te begrijpen, moet je weten dat de uraniummarkt bestaat uit lange termijn contracten.

De spotprijs is niet zo heel relevant aangezien de meeste energieproducenten volumes en prijzen vastleggen in langlopende contracten.

De komende 5 jaar zullen echter 70% van deze contracten aan hernieuwing toe zijn.

Als je vandaag uranium produceert aan $30 of $40 per pond, dan lijkt het me vrij evident dat je je productie niet gaat vastklikken voor de lange termijn tegen $25.

In dat geval is het slimmer om je mijn dicht te doen en te wachten op betere tijden.

Het tekort aan uranium dat we mogelijk dit jaar al zien, zal op die manier alleen maar toenemen.

De grote kostprijs van een kerncentrale zit in de bouw ervan. De aankoop van grondstoffen (uranium), maakt maar een klein percentage uit van de uiteindelijke energieprijs.

Jezelf verzekeren van een betrouwbare voorraad aan uranium, is dan ook vrij cruciaal.

In een markt waar tekorten dreigen, kan vroeg of laat paniek uitbreken bij de kopers.

Kerncentrales zijn dan ook bijna verplicht om de mijnbedrijven een degelijke prijs te bieden voor hun productie, zoniet zorgen ze voor hun eigen tekorten.

Amir Adnani vroeg zich tijdens een panel op de Vancouver Resource Investment Conference af waar beleggers eigenlijk nog op wachten. Tot uranium gratis is?

Aan de huidige prijzen koop je toekomstige waarde voor een appel en een ei.

Het gat tussen de waarde van iets en de prijs ervan, was zelden groter dan hetgeen we nu meemaken met uranium.

PS. Ik publiceer 2-3x in de week een nieuwsbrief die momenteel gelezen wordt door 54.555 beleggers.

Ik vertel je hoe ik mijn eigen centen investeer, en ben open over zowel mijn winnaars als mijn verliezers.

Klik hier om je in te schrijven